Langgerekt mens leest manuscript van vloeibare data

Tijdens de Grote Divergentie (2200–2500 n.Chr.) splitste de menselijke soort zich in diverse technologische sub-soorten, zoals de hier afgebeelde 'Orbital Synthetics' die hun lichamen transformeerden voor een permanent bestaan in de ruimte. Deze geleerde van de Kerk van de Singulariteit hanteert een 'Data-Sluier', een driedimensionaal raster van glasvezel waarin vloeibare gouden karakters via een neuraal interface versmelten tot een dynamisch manuscript van licht. Met een spichtige bouw aangepast aan microzwaartekracht en een reflecterende huid van zilvernitraat, belichaamt dit individu de radicale esthetische en biologische verschuivingen die kenmerkend waren voor de menselijke cultuur aan de vooravond van de technologische singulariteit.